İkinci Dünya Savaşı’ndan kalma aşk mektupları bulundu

İngiltere’nin Reading şehrinde boş bir evdeki giysi dolabında duran, bir kısmı elle bazılarıysa daktiloda yazılmış mektupları, yakın zamanda satılan konutu denetlemeye gelen mühendis buldu.

Mühendisin eşi Marie Copley ise mektupları, yazanların ailelerine ulaşmak istiyor.

Blackpool şehrinde yaşayan Ronnie Stone ile Plymouth’da hava kuvvetlerinde görev yapan Frankie Clarke’e ait mektuplar 1942 ve 1946 yılları arasında yazılmış.

İngiltere’nin Reading şehrinde boş bir evdeki giysi dolabında duran, bir kısmı elle bazılarıysa daktiloda yazılmış mektupları, yakın zamanda satılan konutu denetlemeye gelen mühendis buldu.

Mühendisin eşi Marie Copley ise mektupları, yazanların ailelerine ulaşmak istiyor.

Blackpool şehrinde yaşayan Ronnie Stone ile Plymouth’da hava kuvvetlerinde görev yapan Frankie Clarke’e ait mektuplar 1942 ve 1946 yılları arasında yazılmış.

Copley, “Mektupların tarihlerinden anlaşılan o ki, çok uzun süre beraber olamamışlar” diyor.

“Araştırmayı denedim ancak bir evlilik belgesine ulaşamadım, çocuklarının olduğunu sanmıyorum. Çok tatlılar. Bir tanesinde Frankie, onu bir daha ne zaman görebileceğini bilmediğini söylüyor ve bir yıl Noel ile yeni yılda ziyaret için izin alamadığını anlatıyor.”

Bir mektupta da çiftin tanışmasının detayları var. Stone ile Clarke’in ilk kez Lancashire isimli deniz kasabasında bulunan bahçelerde karşılaştıkları anlaşılıyor.

Copley bir mektupta Frankie’nin, sevgilisi tanışmalarından bahsettiğinde, “aklının asla unutamayacağı o mutlu günlere gittiğini” yazdığını söylüyor ve ekliyor:

“Ardından diyor ki, ‘Şimdilik bu kadar sevgilim. Çokça sevgiler, tekrar bir arada olabilme umuduyla, Frankie’. Yaklaşık 20 tane mektup var ve eski orijinal pullarıyla güzel korunmuşlar. Çok güzeller.”

İkinci Dünya Savaşı dönemine kişisel bir ilgisi olan Copley, daha fazla bilgi edinme umuduyla detayları Blackpool’daki yerel tarih gruplarıyla da paylaştı.

“Yüzlerce kere paylaşıldı. Mektupların, ailelere geri dönmesi için elimden geleni yapmam gerektiğini düşünüyorum. Gerçekten bana ait olmadıklarını hissediyorum. Eminim çocukları ya da torunları onları geri aldıkları için çok mutlu olacaklardır.”

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.